Het zou Granada in één dag moeten zijn geworden. Het Alhambra, ach nog een keer, nee dus. Gemiste kans waarschijnlijk, toch! In 1492, het jaar van de ‘ontdekking van Amerika, vertrok hier de laatste moorse vorst. De reconquista, de katholieke jihad had gezegevierd na 400 jaar strijd. Ik had mijn zinnen gezet op Frederico Garcia Lorca, de bekendste schrijver van Spanje na Cervantes.

En wat minder op de componist Manuel de Falla. Ze waren bekenden van elkaar. Ik heb het niet helder gekregen waarom hij in 1939 emigreerde naar Argentinië. Waarschijnlijk was ie sympathisant van de republiek en leek het hem verstandig weg te wezen aan het eind van de burgeroorlog? Nog vreemder is zijn terugkeer na zijn dood in 1946. Blijkbaar wilde dictator Franco postuum mooie sier maken met de Ravel van Spanje. Even luisteren naar El amor brujo (behekste liefde, kan dat?) op Youtube, prachtig! Een mens kan zo te zien aan de plank medicijnen in zijn huis, heel mooie muziek maken met forse maagklachten…

Granada houdt de nagedachtenis van Garcia Lorca in ere met een wonderlijk beeld van hem (had hij echt zo’n waterhoofd?), het huis van zijn ouders en een heus studiecentrum met in de kelder een expositie van het schrijfwerk van de man. Helaas niets vertaald ter toelichting. Ik bleek buiten Granada naar hem op zoek te moeten. Eerst naar zijn geboortehuis in Fuente Vaqueros, niet open.

Door naar Valderrubio waar hij zijn jeugd (alleen vakanties?) heeft doorgebracht op een soort boerderij. Aandoenlijk zijn kamertje te zien, met bed, lampetkan en bureautje. Sliep kamer en suite met z’n ouders. Pal om te hoek woonde Bernarda Alba met haar 5 dochters, die ze nauwelijks in bedwang kon houden en beschermen tegen de veranderende tijden. Ze bestond dus echt en niet alleen in het toneelstuk Het huis van BA.

Uiteindelijk naar Viznar waar Garcia Lorca noodlottig aan zijn eind kwam in 1936 op 38-jarige leeftijd vermoord door de militaire coupplegers, al vroeg in de burgeroorlog toen ze voet aan de grond kregen in het zuiden. Hij wordt herdacht met een verlaten, wat verpieterd parkje. Vlak in de omgeving kwam ik jongeren tegen die bezig zijn een massagraf bloot te leggen. Wie weet wordt hij daar ooit teruggevonden. In het hele land is men daarmee bezig. Een zeer controversieel onderwerp; als ik liedjes uit de burgeroorlog draai, zet ik de radio maar niet al te luid. Honderdduizenden slachtoffers zijn 85 jaar na dato nog steeds naamloos vermist

Het werden wat meer dagen in de buurt van Granada. Stond prachtig bij een verlaten steengroeve. Dat was niet het probleem maar mijn stroomvoorziening. De zonnepanelen laten het afweten. Goed dat ik met zo veel liefde m’n metertjes in de gaten hou. Dagenlang stad en land afgereden, nergens te krijgen, ja over 2 weken, tegen woekerprijzen. Geloof de oplossing te hebben gevonden in Malaga. Ben rustigjes onderweg daar naar toe. Doe intussen zuinig aan, wat niet meevalt bij 27º.

Laat me maar niet gek maken, anders had ik toch mooi twee alleraardigste musea gemist met de fraaiste vondsten uit lokale opgravingen, waarvan helaas maar een te bezichtigen was: villa romana de Ruedo. De tafel in de ontvangstruimte van de in wezen een herenboerderij was nog net niet gedekt. Rond een fonteintje lagen ze daar op een halfrond plateau lekker te schranzen met op de achtergrond een klaterende waterval.

In tegenstelling tot bv Italië zijn hier de opgravingen van enig belang goed afgeschermd. Daar vond ik altijd wel ergens een gat in het hek. De uitschuifbare ladder moest er aan te pas komen. Het is gelukt.

PS Even klikken op de foto en ie wordt groter, als het goed is.