Eindelijk dan in Malaga en nog wel pal aan het strand! Het er gistermiddag gelijk van genomen. De voorkant blijkt wat beter zonnebestendig dan de achterzijde. Op zondagmorgen geprobeerd het Picasso-museum te bezoeken en nog paar highlights. Geen beginnen aan, rijen van hier tot Tokyo. Zag later een zeekasteel uitvaren, kijken of dat verlichting gaat brengen. In ieder geval had het Museo de Malaga er totaal geen last van. Een serene rust aldaar, zolang je maar in de goeie looprichting voortbeweegt. Zoniet, terug naar af. Spanjaarden zijn streng, zo praten ze en kijken ze veelal. Ondanks al die zon, misschien desondanks. Voor een tijdgenoot – misschien wel een voorloper, José Moreno Villa – is er ruim baan gemaakt. Komende dagen maar nog eens proberen een vergelijk te maken.

Van de week niet veel geestelijke verrijking opgedaan. Dagen bezig geweest met mijn verhuiswagencombinatie (ook wel eens genoemd de bunker, patatwagen of spaceshuttle). Had al onder het rijden gemerkt dat de luchtcompressor voor de remmen van de caravan overuren maakte. Bij onvoldoende luchtdruk begint ie nl. op de rem te staan. Bleek gelukkig iets onschuldigs; een doorgeschuurde slang. In Malaga als eerst een bezoek aan een bouwmarkt gebracht en een extra zonnepaneel aangeschaft. Heeft een mooi plekje op dak gekregen; raakt daar wel een beetje vol met exemplaren die het nauwelijks nog doen.

Meestentijds doorgebracht in Antequera. Ook al op zo’n mooie standplaats met uitzicht op het voor oorsprong moorse alcazaba en medina.

Dat was de niet de reden om er naar toe gaan. Dat waren twee enorme dolmen. Ze hebben er een soort park van gemaakt. Misschien zag het er duizenden jaren vCh ook zo uit? Brengt je desalniettemin niet echt in dat echte oergevoel.

Nee dan al die uitingen van het rijke rooms leven. Die weten daar wel raad mee.

Naast alle uitbundige, kerkelijke feestdagen beschikt Spanje over een schier onuitputtelijke folkore. In het verleden maakte ik al eens enorme optochten mee van de Moros y Cristianos. Onvoorstelbaar, in de categorie romeinse vierspanraces, nee nog groter.

Baza herdenkt jaarlijks dat een man uit het naburige Guadix honderden jaren geleden een Mariabeeld heeft proberen te stelen, een zekere Coscamorras. Deze onverlaat ziet zich heden ten dage voor de taak gesteld ongeschonden, dwz zonder bevuild te raken in een kerk een goed heenkomen te zoeken. Hij heeft als enige verdediging een een vlegel, stok met een stukje ketting en aan eind nu geen kogel maar iets zachters. Dat lukt hem natuurlijk van geen meter want hij moet dat zien te klaren in een uitzinnige, duizendkoppige menigte die van top tot teen in de zwarte motorolie is gedompeld… Hoe kom je der op.