Weer thuis. Was nog een heel gedoe in Frankrijk. Kwam terecht in gigantische files. Toute France kwam blijkbaar van vakantie terug. Ik zou het anders ook niet weten. Noodgedwongen nog meer N- en D-wegen bereden dan op de heenweg. Een regelrechte sentimental journey. Je waande je 60 jaar terug in de tijd. Kilometers lange kaarsrechte tweebaanswegen met af een toe dat ene stukje driebaans voor de jachtige rakkers, om de trage medeweggebruikers te kunnen aftroeven. Ze zijn er nog de campings municipales, in ieder geval de bordjes ervan, ik heb er geen gebruik van gemaakt. Wonderschone dorpjes passeer je, dwars er door heen, dat wel. In het noorden heel wat minder fraai, echt veel armer dan midden en zuid Frankrijk. Ze lieten daar ook duidelijk merken niet van al dat verkeer gediend te zijn. Alle plaatsnaamborden hingen der op z’n kop. Het is ook echt te gek hoe ritsen, enorme vrachtwagens zich door die gemeenschappen heen wringen. Ik kan niet goed begrijpen waarom ze van die wegen gebruik maken. Puur kosten? Voor de lol doen ze het zeker niet. Al dat oponthoud door verkeersdrempels, rotondes, stoplichten (altijd op rood), invalide scootmobielen, tractoren en niet te vergeten de slechte wegkwaliteit m.n. in die dorpen (moeten ze zeker zelf onderhouden want daar buiten gaat het best). Het was eens maar nooit meer. Toch jammer, vond er fantastische leuke overnachtingsplekkies.

Het afscheid van Spanje was niet makkelijk. Niet in de laatste plaats vanwege Tarragona! De kers op de taart. Voor mij veel te zien in de stad maar ook daar buiten. En dat in combinatie met einde middag bijkomen aan het strand. Geweldig, zeker als het weer ook nog meezit en er geen stormwind van zee waait. Want dat doet het er flink in deze tijd van het jaar. Loop helaas het twee weken durende festival Tarraco Viva, El festival Romà de Tarragona, mis. Begon net deze week.

De stad heeft op nogal wat plekken resten uit die tijden blootgelegd. Niet allemaal even indrukwekkend, het amfitheater springt er echt uit. Er is middenin een kerk gebouwd door de Visigoten (bezochten Spanje in de tijd tussen de Romeinen en weer andere nieuwkomers, de Moren). Maar eigenlijk veel bijzonderder is dat je onder de grond door de gangen van een heus circus, waar de beroemde paardenraces met vierspannen werden gehouden, kan dwalen. Bovenop die gangen waren de tribunes, waarvan een stukje zichtbaar is.

Dit alles ten koste van Barcelona. Had een heel Gaudi-programma op de rol staan. Nada dus. Geen Sagrada Familia, dan maar volgende jaar, dan misschien eindelijk helemaal af na maar liefst 142 jaar bouwen. Me tevreden moeten stellen met het Gaudi-museum in Reus, zijn geboorteplaats. Daar werd aanschouwelijk gemaakt hoe hij zijn kerkgebouw op z’n kop heeft ontworpen. Het stad had onverwacht in het verlengde van Gaudi (schatplichtig?) veel meer schoons te bieden. Een heel scala aan art nouveau panden. Kreeg pas later door dat de meeste ervan van binnen te bezichtigen zijn.

Even buiten Tarragona mag niet onvermeld blijven Centcelles en het Aquaduct de les Ferreres. Laatstgenoemde verzag de stad van drinkwater. Centcelles is een laat romeins gebouw dat door hergebruik als kerk en boerderij de tand des tijds heeft overleefd. Wat de oorspronkelijke functie ervan was, is niet duidelijk. Op een van koepelplafonds zijn delen van een mozaïek aangetroffen.

Bij het scheiden van de markt in La Jonquerra, op de grens met Frankrijk, nog vlug even het Museo Memorial Exili (MUME) bezocht. Was het meest uitgesproken over de Spaanse burgeroorlog van meer dan 80 jaar geleden. Duidelijk republikeins, tegen de militaire coupe van Franco. Kan ook wat makkelijker in het (bij de recente verkiezingen iets minder) separatistische Catalonië. Afgelopen maanden bezocht ik er diverse van, durfden duidelijk hun vingers niet te branden aan dit heikele onderwerp dat tot op de dag van vandaag Spanje diep verdeeld houdt. Beperkten zich tot in in beeld brengen van de ellende die elke (burger)oorlog met zich brengt voor de bevolking. Het MUME besteedt aandacht aan het lot de honderdduizenden Spanjaarden die in 1939 op de vlucht sloegen. De meesten naar Zuid-Frankrijk waar ze in allerlei noodopvang terecht kwamen en vervolgens nadat Frankrijk onder de voet was gelopen door de Duitsers, de terreur in concentratiekampen mochten smaken! Velen konden/wilden niet vluchten, wat ze nog duurder kwam te staan. Op tientallen plekken in het land vinden opgravingen in massagraven plaats om de toen standrechtelijk vermoorden een naam te geven. Al eerder besteedde ik daar aandacht aan.