Het is de weg hè, niet de bestemming… Daar begint het wel op te lijken. Sta inmiddels voor de poorten van Cádiz, nog een kleine 100 km te gaan. Wacht nog maar rustig op mij, tot je wat beter weer te bieden hebt. Zag dat het er de komende dagen niet echt warm is en regen wordt verwacht. Net een hele week Altea achter de rug. Was bij een ouwe kostschoolkameraad te rade gegaan om me bijstand te verlenen bij het vinden van een reparateur van de koelkast. Is na veel vieren en vijven gelukt. Een fluitje van een cent uiteindelijk, even de koelvloeistof aanvullen, was na 20 jaar verdampt. Maar eerst was de auto van mecanicien kaduuk. En vervolgens had heel Spanje een black out. Mocht allemaal de pet niet drukken. Een heel gezellige week gehad met die maat van vroeger en het was goed toeven aan de rand van het het zwembad van de urbanización. Het spaanse leven is wel even wennen. Leek of de dagen voorbij vlogen. Om half 2 schuif je aan aan tafel om warm te eten, flesje derbij en het is zo 4 uur. Daarna is het alleen nog bijkomen. Verheugd te hebben mogen vaststellen dat een portie bitterballen heden ten dage is toegevoegd aan het assortiment tapas, alle hulde aan de hollandse keuken.

De heenweg is totaal onproblematisch verlopen. Bedoel qua rijden. Had tevoren, zoals gebruikelijk, een nachtje proef geslapen in Zuidland. Altijd gezellig daar bij vrienden. Maar achteraf vertroebelde het danig een kritische blik. De verhuiswagencombinatie bleek nog meer kuren te vertonen. De eerste stoelgang draaide bv. uit op een deceptie, wc kapot. En zo was er nog wat van dat ongemak. Het meeste is inmiddels door me verholpen. Wat rest is het vervangen van een automatisch schakelaar waarmee verbinding wordt gemaakt tussen de auto en aanhanger om de accu’s te laden onder het rijden. Bij voldoende zon zijn de panelen toereikend; toch is handig altijd wat achter de hand te hebben.

Vertel wel dat de heenweg een schietje was. Maar dat is helemaal niet zo. Op de derde dag moest ik al door een tractor uit de modder worden getrokken. Was voor de nacht een doodlopende weg naar het wonderschone Lac du Moulinet ingeslagen. Helaas geen keerlusje aan het eind, alleen een heel modderig zijpad. Bij het heen en weer steken net ietsje pietsje te ver de prut ingereden en ja hoor geen beweging meer in te krijgen. Een bereidwillige boer iets verderop bracht de verlossing.

Aan sightseeing nog niet echt toegekomen. Puur bij toeval een steengroeve uit de romeinse tijd tegen gekomen. Wilde even m’n benen strekken bij een pompstation onderweg. Zag een totaal verbleekt bord waarop aangegeven werd dat even wat verder lopen wat te zien was. Indrukwekkend, kwam op geen enkel lijstje van me voor… In Abril, aangrenzend aan Altea, een villa rustica, romeinse boerderij bezocht, Moedige poging van heel weinig nog wat te maken. Voor morgen staat het echte werk op het programma. Net een afspraak voor een rondleiding gemaakt. Verromeinste celt-iberische bewoning hoog boven op een heuvel. Hoop dat het droog blijft, anders schijnt de klim er naar toe te worden afgelast.