In Cádiz, eindelijk! Verscheidene malen in afgelopen jaren langs gereden; altijd op weg naar een verdere bestemming. Nu ben ik er gearriveerd. De stad had voor mijn gevoel mythische proporties aangenomen. Dus niet een van de veel geroemde witte steden, zoals Arcos de la Frontera.

Maar dé pueblo blanco bij uitstek. Dat is ze dus niet. Het is echt een havenstad met eindeloze flats, dicht opeen. Herkende gelijk de waterkant Schiedam Vlaardingen. Grote brugkranen bij werven, wonderlijke staketsels waarop in zee knooppunten van windmolens worden aangebracht en werkschepen waar tegenwoordig de achterkant de voorkant blijkt te zijn (massaal gebouwd in Gdansk, herinner ik me nog uit de tijd dat ik nog zeilde…). De stad lijkt te liggen op een in de Atlantische oceaan uitstekend schiereiland. De oorspronkelijke stad – en dan praat ik over honderden jaren BC – is gesticht door Feniciërs die ver voor de Romeinen de Middelandse zee als hun Mare Nostrum beschouwden. Aangenomen wordt dat ze evenmin uitstapjes ver daarbuiten tot in Engeland en West Afrika niet schuwden. Cádiz was daarin een tussenstop, toen nog gelegen op een eiland, dat in de moderne tijd vastgegroeid is aan het vaste land van Spanje. Alhoewel nog steeds niet echt. Twee immense bruggen en een soort Afsluitdijk vormen de verbindingen.

De oude binnenstad, op dat vroegere eiland, is van klassieke schoonheid. Monumentale gebouwen, imposante beelden van onvergetelijken met rondom veel smalle straatjes die overbevolkt worden drommen toeristen. Merendeels vluchtige passanten van cruiseschepen. Er lagen er nu wel drie stuks. Kijk even goed naar de kaartjes. Zie dat Sevilla aan zee heeft gelegen! Al ten tijde van Columbus was de lagune te moeilijk bevaarbaar door verzanding. Zijn tweede reis vertrok derhalve uit Cádiz.

Het zijn nog maar wat vluchtige indrukken. Ben veel te druk met het zoeken van een alternatief voor mijn koelkast aan boord. Die heeft het weer begeven. De garantie dat ik er weer 10 jaar tegen kon, is niet helemaal bewaarheid. Het werden 3 dagen. Nog dringender moet ik iets vervangends voor mijn gejatte fiets vinden. In Espera hebben onverlaten me midden in de nacht beroofd. Om een uur of 3 weet ik nog dat ik wakker werd omdat ik wat hoorde. Te weinig om buiten te kijken. Had ik dat maar gedaan… De elektrische terreinfiets zal ik node missen; heeft me jarenlang gediend als een trouwe kameraad over onbegaanbare paden en menige heuvel/berg moeiteloos doen beklimmen. Het spijt me dat je net op de laatste dag zo hebt moeten afzien. Op een gegeven moment konden voor en achter de wielen niet meer rond. Alles zat vastgekoekt met dikke lagen leemachtige klei waarvan er heel veel is na de vele regen van afgelopen weken. In die troep rondstappen was ook geen onverdeeld genoegen, het leek alsof ik op dikke bieflappen rond banjerde.

Tja, wat zal ik nu nog verhalen over wat ik tussen de bedrijven door bezocht heb. Moet bekennen dat het schrapen is. Alle A-lokaties zijn al eens aangedaan. Spaarzame resten van een romeins stadje Ocuri bij Ubrique. Alleen op afspraak met gids te bezoeken. Waarschijnlijk juist om die reden, zo weinig was er te zien. En koud en nat. Het mocht de gids niet in haar enthousiasme belemmeren; ze trok zelfs halverwege haar jack bij uit. Maar liefst 3 uur bleef ze verhalen. Overigens nauwelijks iets van opgestoken, alles ging in rap Spaans.

Bij Iptuci zoutpannen. Al sinds mensenheugenis. Geen verdampt zeewater maar diep uit de grond opborrelend.

Calduba, iets dergelijks als Ocuri. Al jaren uit de gratie, totaal overwoekerd. Bij Espera ligt schitterend op een heuvel Esperilla, klein Espera. Het is bewegwijzerd tot bijna onder aan de heuvel. Daar te komen was al geen sinecure, zie hierboven. Hoe en waar je naar boven moet, een raadsel. Ben zomaar ergens gaan klimmen na een rondtrekkende beweging van bijbelse proporties, daar waar het me wat minder steil leek. Een warempel het is gelukt. Zelfs wat gevonden. Denk nog van vóór de romeinse tijd, wat ze hier iberisch noemen, alles voor de Romeinen en Feniciërs. Mensen waren toen niet voor een kleintje vervaard. Alles uitgehakt uit keiharde rotsen.

Tot slot naar Carissa Aurelia, ook romeins. Iemand heeft ooit het infocentrum gesloten en de sleutels weggegooid. Alles staat er nog, kan zo weer open. Koeien bewaken de stadsresten. Op 20 minuten afstand, lopend struikelend over een pad vol losliggende keien zowaar een paar graven. Net voor de bui weer terug bij de auto.