Het was me het weekje wel. Even bijkomen aan de Dardanellen, aan de Aziatische kant, tegenover me ligt Gallipoli. Heilige grond voor de Turken, omdat hier afgerekend werd met de westerse mogendheden die wel even Istanboel onder de voet zouden lopen. Realiseerde het me niet maar de naam Dardanellen is niet Turks maar Grieks. In Turkije heet het water Çanakkale Boğazı.

De week begon heel rustig een gezapig. Hattusa, hoofdstad van het Hittietische rijk, stond op het programma. Ik memoreerde vorige week de slag bij de Kadesh. Daar kon je gelijk bij aankomst niet om heen, in beton gegoten. Het moet een redelijk grote stad zijn geweest. Te groot om te belopen, vandaar dat er een autoweg door heen loopt, ik heb de fiets gepakt. Ligt prachtig tegen de bergen aan. Her en der is wat bloot gelegd. Met name een paar tempelcomplexen. Leken qua plattegrond heel erg op die in het oude Egypte. Een heiligdom met daarom heen grote voorraadschuren met in natura geïnde belasting van goedgelovigen.

Het meest in het oog springend zijn een paar monumentale stadspoorten. De leeuwenpoort oogt nog het meest authentiek. Alhoewel er het nodige aan moet zijn gesleuteld als je toestand op oude foto’s in ogenschouw neemt. De sfinxenpoort ziet er niet uit. De originelen die in het museum staan, zijn vervangen door gipsen replica’s, vreselijk.

De Hittieten hadden geen eigen schrift, leenden van derden hiëroglyfen en het spijkerschrift.

Dinsdag nog 2 Hittietische sites bezocht. Nummer een had haar schatten verborgen onder een zee van golfplaten, geen mens aanwezig, nergens een gaatje kunnen vinden, degelijk werk.

De tweede lag totaal verloren tussen vers geploegde akkertjes, de graanoogst is hier al achter de rug. De eerste kilometers er naar toe ging nog wel. Maar allengs werd het karrenspoor slechter en slechter. En nergens de mogelijkheid om te keren, pas toen ik er bijna was. De drone er als verkenner op uit gestuurd. En warempel, resten van een klein fort of zoiets. Tot mijn grote schrik verloor ik plotsklaps het contact met m’n drone. Je weet niet hoe snel ik boven op die heuvel ben gekomen. Dacht hem zo weer in het vizier te krijgen. Had hem al opgegeven, zou wel ergens neerstorten als de accu leeg raakt. Wie schetst mijn verbazing, na een minuut of 5 meldde hij zich doodleuk, hij was op weg naar waar die vertrokken was. Snel terug naar beneden om hem een warm welkom te heten. Heb me er al eerder over uitgelaten, het is een tot in de perfectie uitgevoerd/geprogrammeerd toestel. Nieuwe versies schijnen nog beter te zijn. De mijne kijkt nog niet om zich heen en kan zo wel eens in een boom verdwijnen. Gebeurde jaren geleden, overleefde die val zonder kleerscheuren. Dat heb je met Chinese spullen… Uit goed ingelichte bronnen wist ik dat er een groot rotsreliëf zou moeten zijn. Alle reden om nog een keer heuvelop te gaan, nu in wat gematigder tempo.

Woensdag opnieuw een dag met uitstelgedrag. Eigenlijk had ik dinsdag al in Ankara willen zijn. Maar je weet wel: Navo-top. Het risico daar Rutten tegen het lijf te lopen, wilde ik niet nemen… Dus naar Gordion getogen, 100 km uit de richting, dat wel, soit de diesel kost hier maar 1 euro de liter. Gordion is bekend vanwege koning Midas. Die wenste als beloning van de goden dat alles wat hij voortaan zou aanraken in goud veranderde. Dat kwam hem natuurlijk duur te staan, hij dreigde te verhongeren. Later ging ie nog een keer de fout in waardoor hij de rest van zijn leven gezegend was met ezelsoren. Maar waarschijnlijk staat Gordion bij de meeste mensen op het netvlies vanwege Alexander de Grote, die gevraagd om de Gordiaanse knoop te ontwarren dat probleempje simpel oploste door hem met zijn zwaard in 2en te hakken. Van de stad Gordion wordt de citadel helemaal uitgegraven. Rondom liggen tal van grafheuvels. In de grootste is een heuse grafkamer gevonden, een soort blokhut van dennenbomen. Is ongeschonden aangetroffen met alle grafgiften er nog in.

Woensdagavond de stoute schoenen aangetrokken, richting Ankare, met als eindbestemming een parkeerplaats midden in het centrum. Ik heb het geweten. Uren in het donker door de miljoenenstad gedwaald, met als enige houvast, zeer tegen mijn principes (!), Google Maps. Alle doorgaande wegen bleken nog afgesloten te zijn. Kruip door sluip door, een ware kluwe, maar dan van net zo hard zoekende medeweggebruikers. Met klinkend resultaat, stond er bijna helemaal op mijn eentje. Dat was bij ontwaken wel effe anders, bommetje vol, kon er bijna niet meer uit komen. Maar dat was pas nadat ik een bezoek had gebracht aan het Museum van de Anatolische beschavingen. Een heerlijk museum, niet te groot, geen eindeloze vitrines met potscherven, nee alleen wat heel en mooi is, met af en toe een deukje. Daarom zomaar een greep.

Nog geprobeerd wat meer te zien in de stad, Was geen doen op de fiets. Ben snel vertrokken. Richting nog wat leuk klein spul, een paar imposante rotsgraven. Het heeft er even om gehangen of ik zover zou komen. Of ze me met haven en goed hadden moeten komen ophalen. Zo maar pardoes bedacht iemand op de middenbaan dat ie hoognodig moest tanken. Zonder te kijken, schoot ie naar rechts en werd ie door mij geschept. In een reflex vol in de remmen en meegestuurd naar rechts. Daardoor is het allemaal redelijk goed afgelopen, Mijn auto heeft een paar zwarte vegen op de lak. De rechterkant van de wegpiraat was er veel erger aan toe. Vraag me af of ie nog wel kon verder rijden, kwam tot stilstand op een soort vluchtheuvel. Op een gegeven moment heb we elkaar de hand geschud en ben ik vertrokken. Het was wel duidelijk wie er in de fout was gegaan. Ik had evenmin zin om de politie erbij te halen. Dan ben je zo een dag verder. Daarbij kwam dat ik toen pas merkte dat de nieuwe maand van mijn eSIM abonnement niet was ingegaan. De vertaal app deed het niet meer. Mens, wat een ramp, geen internet. Hoe deden we dat vroeger…? Uit nood gebruik gemaakt van mijn thuis provider om de zaak weer aan de praat te krijgen. Is gelukt na druk Whatsapp-verkeer heen en weer. Zal een lieve cent hebben gekost. Alleen Vodaphone dekt naast Europa ook Turkije. Alle ander niet.