Als herboren… Met veel moeite in Pamukkale een paar van die schilderachtige vijvertjes kunnen vinden die niet droog stonden of waar het uitdrukkelijk verboden was er een poot in te zetten. Ik heb een bad genomen. Je kan overal in aangelegde zwembaden met dat zuiverende water terecht. Maar dat vond ik maar niks. De plaatjes van vroeger stonden me nog helder voor de geest. Het katoenen kasteel was op het eerste gezicht nogal een afknapper. Het oogt van een afstand grijs en grauw.

Werd vanmorgen al in alle vroegte gewekt. Om klokslag 5 uur verscheen een horde aan trucks. Enorme plunjebalen werden leeggeschud en de inhoud wijd verspreid. Luid ronkende ventilatoren begonnen de zakken met lucht te vullen. Het mandje waarin straks een 20-tal waaghalzen het luchtruim zullen kiezen, ligt rustig op z’n kant het hele gebeuren te aanschouwen. Langzaam krijgen de hete luchtballonen vorm. En dan pas gaan de branders aan. Het gevaarte richt zich op, heel voorzichtig. Even stevig gas geven en weg zijn. Drie kwartier later ligt de vlakte waaraan ik met caravan aan de rand stond, er weer verlaten bij, als voorheen. Boven me bewegen de ballonnen eerst naar links, na wat gestijg naar rechts. Slim en opmerkelijk hoe dicht op elkaar luchtlagen zich diametraal bewegen. Ik hoop dat daarboven de krijtrotsen van Pamukkale er spannender uitzien… Niemand kunnen spreken omdat ze een paar vlaktes verderop weer landden. Zelf ben ik de laatste die zich in handen durft te geven aan zoiets fragiels, wat tentdoek,vele dunne lijntjes en een mandje van pitriet. Wat ze wél hebben mogen bewonderen zijn de ruïnes van de stad Hierapolis. Dat moet wonderschoon zijn geweest!

Twee kilometer voor de door de nazaten van Alexander de grote gestichte stad zelf ligt een uitgestrekte necropolis. Alle gaande en komende bezoekers aan de stad moesten er dwars doorheen. Een ware dodenstad op zich. Nu lijkt het meer op wat de apocalyps van de evangelist Johannes zo plastisch schildert, wanneer de doden weer tot leven worden gewekt uit hun graven. Alles ligt overhoop, deksels van kisten zijn afgeworpen, tombes staan open.

De god van de onderwereld Hades (grieks) of Pluto (romeinse equivalent) werd er op een heel speciale manier te vriend gehouden. In soort heiligdom troont hij vorstelijk gezeten met naast zich zijn driekoppige hond, die wel raad wist met zondaren. Bij gelegenheid, in aanwezigheid van honderden toeschouwers, werden onder zijn voeten offerdieren via het poortje het ondermaanse ingestuurd. Ze vonden daar een verstikkingsdood met giftige gassen die uit de rotsen opstijgen.

Een verfrissend bad was overigens welverdiend. Aan Hierapolis, waar ik zeker een hele dag doorbracht, gingen vooraf: Kyme, Sardis, Philadephia, Tripolis en Laodiceia.

Kyme is een verhaal apart. Elf jaar geleden heb ik geprobeerd het te bezoeken. Kwam in een havengebied met containeroverslag en raffinaderijen terecht. Toen na kilometers over totaal aan gort gereden wegen vroegtijdig de moed opgegeven. Nu wel doorgezet. Dit ondanks dat de weg er niet beter op geworden was en de schier oneindige file aan vrachtwagens. Zo’n beetje als mieren. Kyme was destijds al een havenstad. De site is een oase in het industriegebied. Er is niks opgegraven. Met wat goede wil zie je onder water stukken oude kade muur. Heerlijk de nacht doorgebracht, een beetje luidruchtig, dat spreekt voor zich.

In Sardis is het frigidarium (koude gedeelte badhuis) van een groot gymnasium (sportschool avant la lettre) in volle glorie herrezen. In een van de bijgebouwen is in de 6de eeuw een synagoge ondergebracht. Van de tempel van Artemis is weinig nog heel, wel een paar mooie details.

Philadelphia (broederliefde), nu Alaşehir, is een rijzende ster aan het archeologische firmament, misschien. Het trekt al jaarlijks menig reisgezelschap uit alle christelijke windstreken. Er staat, nou ja wat er van over is, een van de 7 kerken die de reeds genoemde evangelist aanhaalt in een vermanend schrijven. De groep op de foto was afkomstig uit Indonesië. Aan het blootleggen van een theatertje wordt druk gewerkt. Even verderop ligt totaal verloren een kaalgeplukt stadion, slechts grasbegroeide contouren in het landschap. Veel verder ben ik niet gekomen, kwam terecht in een uren durend noodweer, op de fiets, een beetje schuilend onder een overhangende boom.

Tripolis ligt eenzaam en verlaten in nowhere. Tussen alle brokstukken heeft een openbare WC een 2de leven gekregen. Aan het naastgelegen nymphaeum, een soort heiligdom ter ere van de waternimfen, wordt druk gewerkt.

In Laodiceia opnieuw een herbouwd nymphaeum. De oprichter Trajanus laat zich niet geheel onbetuigd. Water en waterbeheer was toen al een zaak van leven en dood. De omgang ermee kende uitgebreide reglementering, zie toelichting.

Tot zover mijn eerste indrukken, wordt vervolgd.