Iets voor half zes vanmorgen, extra lang bandje opgezet om op te roepen voor het gebed bij zonsopkomst. Ja, dat krijg je als je zo dicht op de bewoonde wereld neerstrijkt. Kwam gisteren redelijk op tijd in Hacibağ aan. Een dorp van iets van 100 woningen. Waar de gewone weg ophoudt en overgaat in een ruim 3 km lange gravelroad naar de resten van de stad Kremna, was veel groter en omvangrijker dan het dorp nu. Trok volop bekijks, maar niemand kwam echt dichtbij. Behalve dan 2 jonge meiden. Wat met elkaar gekletst over de telefoon. Waar kom je vandaan? Reis je alleen, waar is je vrouw? Was bezig dit verhaaltje voor te bereiden. Selectie maken uit de talloze foto’s die ik afgelopen week weer voor het nageslacht heb vastgelegd… Het meeste werk is ze vervolgens recht te zetten en de toelichtende bordjes vierkant te maken. Uit allerlei hoeken maak je daar schots en scheef plaatjes van en met een programmaatje kan je die fatsoeneren.

Heb sinterklaas achter me gelaten en richting Antalya gereden om van daaruit een uitstapje te maken meet landinwaarts. Via een soort vallei, al sinds mensenheugenis een aantrekkelijk gebied om je in te vestigen en doorheen te trekken met karavanen in de vroege middeleeuwen. Ben al weer op de terugweg, het verste punt was Burdur, om de reis te vervolgen oostwaarts langs de kust. Nog 500 km te gaan tot Göblekitepe! Maar met héél veel geplande tussenstops.

De eerste halteplaats heette Finike, sinaasappelstad. Een stuk of veertig te koop in een netje voor 2 en halve euro. Vond een schitterend nachtleger helemaal boven de stad. Een plek waar dagjesmensen neerstrijken met name in het weekend maar ook doordeweeks om gezellig even wat te eten en te drinken met elkaar. Die plekken zijn er legio. Voor mij ideaal omdat er altijd water is en WC. Bracht in Finike ook nog een hele dag door aan het strand. Even een paar keer in zee geweest maar dat was het dan. De rest van de tijd druk in de weer geweest met koken. Zag ineens ergens prei liggen. Al aan het uitlopen, maar ja. Groente e.d. is hier een schaars goed. Dus snel maar iets van maken. Was er nergens vlees te koop. Alleen een kiloknaller kip. Resultaat 12 dagen nasi, van 2 verschillende merken, vervaldatum 2019, geen centje pijn. De ene soort smaakt echter dan de andere, weet niet meer welke.

Vanuit Finike een bezoek gebracht aan Arykanda, Rhodiapolis en Limyra. Allemaal verromeinste steden, Grieks van opzet met daaronder een Lycische verleden. Waarschijnlijk al bewoond in de steentijd.

Arykanda geeft een fantastisch beeld van hoe de binnenstad is opgebouwd. Zonder mijn onafscheidelijke drone zou ik je daar geen deelgenoot van hebben kunnen maken. Kon er vrijuit mee aan de slag, er was geen enkele bewaking. Schijnt dat je in Turkije overal mag vliegen met een drone maar niet boven opgravingen.

Van Rhodiapolis wilde men een ware trekpleister maken, dat weet ik zeker. Er is flink aan gesleuteld. Mooie, luxe entree om bezoekers te ontvangen. Op slot, helemaal leeg, gek genoeg kon je er wel naar de WC, die zo te zien dagelijks werd schoongemaakt. Bleef zitten met de vraag wat er allemaal op de buitenmuur van het mausoleum stond. Volgens mij geen verhaal maar namen. Heel veel namen. Ingeschreven burgers? Die zich naar goed, oud Grieks gebruik op tempelmuren lieten bijschrijven.

Voor Limyra moest in tegenstelling tot de vorige 2 in de buidel worden getast. Niet veel maar toch. Want er viel eigenlijk niks te bekijken. Een platform waar dwars overheen in latere tijden een stadsmuur is neergezet. Hoe archeologen daaruit kunnen opmaken wat daar gestaan heeft, laat zich raden. Blijkens een omgevallen infobord een eerbetoon aan een Ptolomese vorst of vervanger daarvan. Ptolomees, hoe zo? Zo’n 300 Bc is Alexander de Grote met zijn heerscharen van 40.000 man begonnen aan zijn veroveringstocht die startte in Macedonië en eindigde bij de Indus. Hij heeft van dat enorme rijk niet of nauwelijks kunnen genieten. Op 33-jarige leeftijd legde hij het loodje in Babylon. Zijn legeraanvoerders verdeelden de nalatenschap. Een daarvan was Ptolomeus. In Egypte vormden de nazaten een hele dynastie die eindigde met Cleopatra.

Toch even aandacht voor het theater, is vrijstaand, redelijk uniek hier tot nu toe, meeste zijn grotendeels uit een rotshelling gehakt. Dat bood de mogelijkheid op meer manieren dan alleen van onderaf opzij of helemaal van boven binnen te komen. Maar ook van achteren via trappen naar de vomitoria (vomeren was toch iets met overgeven?) een verbindingsgang onder de zitplaatsen met meerdere doorgangen naar de zitplaatsen. Waarom ik zo uitweid zijn een paar rotsblokken met een rond gat erin. Wist dat ze bestonden. Daarin stonden dikke, lange palen/masten waaraan de zonwering hing. Je dacht toch niet dat het publiek zonder beschutting daar naar een voorstelling ging zitten kijken…

Over Antalya kan ik kort zijn. Museum al jaren gesloten. Voor de 3de keer op rij dus m’n neus gestoten. Stond er in de uiterwaarden van de Boga rivier. Samen met 2 grote autobussen die 2 mannen aan het verbouwen waren tot hun nieuwe (mobiele) thuis. Let even op het dakterras bij de linkse.

Vergeet ik bijna even stil te staan bij Phaselis, gelegen tussen Finike en Antalya. Een voormalige havenstad met meerdere, natuurlijke havenkommen. Daartussen ligt een antieke verbindingsweg. Ideaal voor badgasten om van het ene strandje naar het andere te lopen.

Vanuit Antalya het binnenland in. Het eerste wat ik tegen kwam was karvanserai Evdir Han. Een beetje en ruïne, maar dat is mijn specialiteit. Indrukwekkend binnenkomen. Stamt uit 1200 bij het opkomen van de islam in deze streek.

Zelfde dag nog Termessos bedwongen. Vanaf het betaalhokje 9 km met de auto de bergen in en dan nog anderhalve kilometer naar boven lopen, eigenlijk klimmen bij afwezigheid fatsoenlijk pad. Was versleten. Gelukkig was het een redelijk bewolkte dag. Maar de restanten van het theater mochten er zijn, het leek wel tussen de bergen er om heen in de lucht te zweven. Op een alternatieve route terug vergezeld door 2 jonge jongens, een Gentenaar en een Rotterdammer. Stonden versteld wat ik allemaal te vertellen had. Zagen dingen waar ze geen weet van hadden. Waren redelijk op de bonnefooi in Termessos terecht gekomen. Tip van het sociale hostell waar ze een weekje verbleven. Hebben me wel een eenzame martelgang naar beneden doen besparen, waarvoor dank.

De nacht doorgebracht bij karavanserai Kirgöz Han. Tegenwoordig een feestzaal voor bruiloften en partijen.

In Burdur was gelukkig het museum wel open. Belichte het uitstapje van de dag erop naar Sagalassos. Er stonden een paar beelden uit het romeinse nymphaeum. Een plaatje van een ruïne. Jammer dat er iets is mis gegaan met de fotoos. Stond er al om half 9 voor de deur. Ging er om half 2 weer weg. Mooi nog even tijd voor nog een karavanserai, Incir Han.