Ik ben er bijna! 5147 kilometer voor afgelegd, nog 21 te gaan. Binnen is het 35,3º C, buiten heerst ‘Een magistrale stralende zon’ (Johnny van Doorn, the Selfkicker, 1966). Volgende week mijn niet te vermijden indrukken!

Had me nog zo voorgenomen wat meer vaart te gaan maken. Is me één dag gelukt, 176 km en heel veel straal voorbij gereden. Wilde me aan het eind van de middag daarvoor belonen met nog een aardigheidje. Kon net. Wat te denken van de grot waarin Sinte (Aya) Thecla zich verschool om te ontkomen aan vervolging. Een bekeerlinge van Paulus die in deze streken veel zendingswerk heeft verricht om het christendom op de kaart te zetten. De plek is lange tijd een bedevaartsoord geweest. Op de kerkelijke kalender van zowel de orthodoxie als bij de rooms katholieken staat ze nog steeds vermeld, eind september. Gedenk haar.

Even verderop 4 prachtige romeinse mausolea. De enige restanten van een stadje waar niets van is terug te vinden. Verdwenen onder het nabij gelegen dorp? Niet te versmaden. Dan ben je eigenlijk al verkocht. Want op 3 km afstand ligt een niet door mij gepinpointe kalesi. Te dichtbij om te laten schieten. Kan morgen vroeg best nog even. ‘s-Avonds gekeken wat het was. Bleek het verkeerd op de kaart te staan. En was het helemaal geen kasteel zoals we ons dat voorstellen uit de middeleeuwen. Maar een versterkt dorp, vermoedelijk gesticht toen Alexander de Grote zich een weg baande de kant op van het tweestromenland tussen de Eufraat en Tigris. Ik heb de omissie gemeld aan Organic maps. Een kaarten-app gebaseerd op Open Street Map. Gebruik deze app bij voorkeur als routeplanner. Alle kaarten voor onderweg had ik thuis gedownload. Heel redelijk alternatief voor Google maps. scheelt enorm veel dataverbruik.

Meydan Kalesi bereiken was even een klim maar niet uitzonderlijk. Al snel stuitte ik op stukken stadsmuur met bastions. Boven gekomen, wat een uitzicht over enorme valleien. Het stadje ligt op een soort klif, wig met 2 steile kanten. De glooiende helling, zeg maar haar zwakke onderbuik, werd afgesloten met een stevige verdedigingsmuur. Goed te zien op de luchtfoto vanuit de drone. Rondlopend over het terrein merkte ik dat ik me eigenlijk over een heel dunne rotsschil bewoog. Overal zijn metersdiepe holtes uit de rotsen gehouwen. Via een gat hakten ze die cisternen uit en plaatsten op dat gat ter afsluiting een soort putsteen.

Was met gevolg toch iets verder van de grote weg afgedwaald. Ach dan maakt niet meer uit. Hup, een zinkgat met erbij waarschijnlijk iets van een heiligdom. Zo’n grondverzakking met een doorsnee van meer dan 100 meter roept heel snel associaties op met een poort naar de onderwereld.

In Kanytelleis een tweede zinkgat bezocht. Die was duidelijk door een christelijke tak geconfisqueerd.

De drone heeft die dag overuren gedraaid. Want zonder dat vliegmachine had ik me niet echt een voorstelling kunnen maken van een romeinse villa rustica (herenboerderij). Tenminste wat betreft de omvang ervan. Weet nu nog niet hoe het complex in elkaar heeft gestoken.

Op de valreep snel naar het mozaïek museum in Narlikuyu. Omvatte niet meer en niet minder dan één mozaïek, de vloer van een piepklein badhuisje. Wel heel mooi, afgebeeld zijn de 3 gratiën, een zeer gewild thema in de oudheid. Ze verbeelden pracht, lieflijkheid en opgewektheid. Wat verwacht de man nog meer van de vrouw… Het kleinood werd bewaakt door 2 man, na betaling van de entree liep een met mee om de deur van het slot te doen.

Al met al flink wat gedaan en gezien die dag. En het belangrijkste moest nog komen. Een rotsrelief. Iets unieks, nauwelijks toegepast in de romeinse traditie. Een must-see. Het was ondertussen al een uur of half 8. Het infobord wekte niet echt veel vertrouwen. De zon neigde ter kimme. Naar beneden gescharreld, keuze uit meerdere paden. De meest vanzelfsprekende bracht me bij spannende grotten. Indrukwekkend, maar had bij de tegenover liggende bergwand moeten uitkomen. Terug, ander pad, nog steiler naar beneden. Eindigde nergens, heb het toen opgegeven. Voor die avond.

Was met de fiets er naartoe gereden. De auto stond voor de nacht gesteld op een terreintje met wat uiterst simpele bouwsels. Dacht eerst ik aan onderkomens van seizoenarbeiders. Die Turken toch… Nog iets beter om me heen gekeken, leek het me eerder een winteronderkomen met stallen van een geitenherder. Dat verklaart misschien ook waarom ik die nacht helemaal lek gestoken ben door piepkleine muggetjes. Zo klein dat ze door de mazen van de horren heen kropen. Heeft me ertoe gezet de volgende dag eindelijk eens de klamboe in mijn bedstee te installeren. Ligt al jaren in een kastje. Nooit de noodzaak echt gevoeld, deed gewoon alle deuren, ramen en luiken dicht. Maar dat gaat hier niet met die allesomvattende hitte. Je moet elk zuchtje wind pakken, anders steek je de dievenmoord. Ik kan jullie meedelen, een doorslaand succes! Heb de volgende dag nog poging gewaagd om het reliëf te bereiken. Was beter voorbereid, had op een site gelezen dat er een route staat aangegeven met rode, nou ja dat waren ze, pijlen. Die leidde me naar een vele meters lang touw, als houvast om een afdaling in te zetten, kaarsrecht naar beneden, met daaronder een nog veel diepere afgrond. Ik heb het niet aangedurfd, mietje…

Donderdag opnieuw wat kilometers weten te maken. Een stop in Adana voor het archeologisch museum. Aardige voorbereiding op wat me nog te wachten staat, namelijk de Hittieten. Prachtig beeld van hun oppergod, pendant van Zeus. Mooi, sierlijk vaatwerk. Stonden daarnaast een paar beelden uit de zgn. archaïsche periode van de Griekse cultuur, een voorloper op de levensechte beelden. Door je oogharen kan je de Egyptische roots zien. Niet voor niets moest Herodotus, geschiedschrijver ± 500 BC, constateren op zijn rondreis door het Middellandse zee-gebied toen hij in Egypte aan belandde, niks Grieks in Griekenland alles afgekeken.

Vrijdag besteed aan huishoudelijke werkzaamheden. De koelkast moest bv. duidelijk eens ontdooid worden. Een paar lange broeken stonden stijf van zweet en stof. Een gratis plek met alle ingrediënten water wc bij de hand nooit voorbij laten gaan.

Zaterdag eindelijk dan die beloofde kilometers. 320 maar liefst. Opnieuw maar één tussenstop, het mozaïek museum in Gaziantep. Volgens eigen zeggen het mooiste ter wereld. Had verwacht er nog met de dramatische gevolgen van de aardbeving uit 2023 te worden geconfronteerd. Niets daarvan. Het epicentrum lag inderdaad veel zuidelijker. Maar dan toch. Een woestenij aan torenflats, vond het aan de buitenkant nogal vervreemdend. Alhoewel, me bekruipt me steeds meer het gevoel: hoe oostelijker ik kom des te westerser Turkije oogt. De bebouwing, hoe de mensen gekleed gaan.